FANDOM


Hajgowie - mieszkańcy Gór Zwierciadlanych, które do cesarstwa Lengorchii należą tylko formalnie - w istocie górale mają zupełnie inną niż Lengorchianie mentalność, zwyczaje, święta (do najważniejszych należy coroczna Noc Strzyży), a nawet preferencje seksualne (południowców szokował fakt, że Hajgowie sypiają zarówno z kobietami, jak i z mężczyznami). Kontakty z cesarstwem ograniczają się do wymiany handlowej, grzecznościowych podarunków dla władcy i tego, że górale z magicznymi talentami podlegają Kręgowi.

Struktura społecznaEdytuj

Hajgowie dzielą się na klany (np. Artalów, Wajetów) i zgodnie z tym, do którego z nich należą, noszą odpowiednie tatuaże. Mają też przycięte końce uszu. W każdej Hajgońskiej wiosce ważną postacią jest szaman, który celebruje święto Strzyży, pogrzeby oraz odprawia wszelkie rytuały, często pełni rolę znachora. Szaman, tak jak wojownicy, ma swojego ucznia, który po śmierci nauczyciela zajmie jego miejsce. Wiadomo również, iż Hajgowie bardzo cenią dobrych wojowników. Kobiety, wbrew obiegowej w Lengorchii opinii, nie są źle traktowane. Zaskakującym dla południowców zwyczajem jest wykupywanie żony od jej rodziców, nierzadko za całkiem spore sumy. To spowodowało, iż niziołki uważają Hajgów za traktujących swoje kobiety przedmiotowo, jednak, jak powiedział Wiatr Na Szczycie, Hajg, który uderzyłby żonę z jakiegokolwiek powodu, spotkałby się z potępieniem i pogardą, gdyż widać za głupi jest i nie potrafi zdobyć szacunku kobiety, a tylko ją zastraszyć

Cechy wygląduEdytuj

Mocno zbudowani, niscy i krępi Hajgowie przeważnie mają włosy brązowe lub koloru słomy. Hajgońskie kobiety stanowiły wierne odbicia swoich ojców i mężów - mocne, pulchne jak racuchy, jasnowłose i wiecznie uśmiechnięte. I one noszą na szczytach policzków klanowe tatuaże, mają też przycięte wierzchołki uszu. Włosy zaplatają w skomplikowane fryzury - warkocze, siatki, koszyczki - przytrzymywane spinkami i utrwalane tłuszczem, wydzielającym nieprzyjemny zapach. Mężatki obwieszają się wielkimi ilościami złotej biżuterii, zaś panny ubierają się skromniej, a za to przepięknie haftują swoje suknie. Część z nich obnosi wielkie brzuchy - to przy tych kręci się największa ilość chłopców: dla Hajgów jedną z najważniejszych cech kandydatki na żonę jest płodność.

Dzieciństwo, wychowanieEdytuj

Kamyk w swej kronice tak oto pisze o dzieciństwie Hajgów: Z opowieści Wiatru Na Szczycie wynika, że hajgoński chłopiec jest oddawany pod opiekę starszego wojownika (czyli zostaje Gwiazdą) w wieku lat dziesięciu, ale nie oznacza to drastycznego ograniczenia kontaktów z rodzicami. Dzieciak nadal może bywać w domu, jednak jada i sypia z Gwiazdami w osobnej chacie. Poza zajęciami zbiorowymi, kiedy to chłopcy poznają historię i legendy swojego klanu (oraz sąsiednich), uczestniczą w rytuałach czy świątecznych zgromadzeniach, pobierają zupełnie osobne nauki u swoich Wilków, czyli opiekunów, nauczycieli odpowiedzialnych za kształtowanie ich charakterów i umiejętności. W sezonie, kiedy owce i kozy pędzone są na wysokie pastwiska, chłopcy przebywają w górach sam na sam ze swoimi protektorami. Tam całe długie miesiące w spokoju uczą się rzucania oszczepem oraz tym przedziwnym przyrządem ze sznura i kamieni, którym doświadczony miotacz może oplątać nogi umykającej zwierzyny. Poznają metody walki na miecze i kije, podchodzenia zwierząt (oraz ludzi), maskowania, zajmowania się stadem, polowania z psem i panterą pospołu, podbierania miodu dzikim pszczołom. Przy okazji zbierają też okup za przyszłą żonę - skóry lisie i wilcze, wełnę. A gdy nadarzy się okazja, szukają złota w lodowatych górskich potokach, całymi godzinami cierpliwie płucząc żwir i piasek, szekal za szekalem. A także gromadzą pryzmy kamieni, które za lat kilka będą dopasowywać jeden do drugiego bez żadnej zaprawy, jak w układance, wznosząc ściany własnego domu. Zaiste, życie garbuje ich na rzemień. Kiedy chłopcy dorastają, bywa, że dochodzi do intymnych kontaktów między tymi dwoma mężczyznami długo odciętymi od kobiet, ale to tylko umacnia więź między nauczycielem a uczniem.

Tradycje, zwyczaje, wierzeniaEdytuj

Hajgowie najbardziej poważają Panią Lawin i to jej zazwyczaj składają ofiary, jednak szanują również innych bogów tamtejszego panteonu.

Najsłynniejszym Hajgońskim świętem jest święto życia i płodności oraz inicjacji młodzieży – Noc Strzyży.

Hajgowie swoich zmarłych nie palą na stosach, lecz składają zabezpieczone przed padlinożercami zwłoki w szczelinach i na półkach skalnych. Przedtem myje się ciało dokładnie w wyważe z ziół, a całą skórę pokrywa warstwą żółtej farby dla ochrony przed owadami. Dopiero gdy słońce, mróz i wiatr wysuszą ciało, mieszkańcy gór umieszczają je w płytkim grobie pod stosem kamieni, na hali w pobliżu osady. Wszystkie te tradycyjne zabiegi wykonują hajgońskie kobiety.

CiekawostkiEdytuj

Hajgowie mówią na Lengorchian niziołki lub Lengorijeny.

W Kronikach Drugiego Kręgu najdokładniej opisanym i najważniejszym Hajgiem jest oczywiście Tkacz Iluzji Wiatr na Szczycie.

Nuvola apps important Uwaga! To jest tylko zalążek artykułu. Jeśli możesz, rozbuduj go.
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.